Η σκηνή της νύχτας: οδηγήστε 30 έως 60 λεπτά μακριά από την πλησιέστερη πόλη, ελέγξτε ότι η Σελήνη έχει δύσει ή είναι λεπτός ημισέληνος, και βρείτε πρώτο πλάνο με καθαρή σιλουέτα: μια ράχη, ένα μεμονωμένο δέντρο, ένα αγροτικό υπόστεγο. Δώστε στα μάτια σας είκοσι λεπτά χωρίς οθόνη τηλεφώνου. Ο ουρανός που βλέπετε τότε είναι κοντά σε αυτό που μπορεί να συλλέξει ο αισθητήρας.
Το σκοτάδι αποφασίζει περισσότερα από τον φακό σας
Η φωτορύπανση εξασθενίζει τα αχνά αστέρια πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε περιορισμό του φακού. Η κλίμακα Bortle, που δημοσίευσε ο ερασιτέχνης αστronόμος John E. Bortle στο Sky & Telescope το 2001, κατατάσσει τους ουρανούς από την κλάση 1, τον πιο σκοτεινό, έως την κλάση 9, έναν ουρανό κέντρου πόλης. Η μετάβαση από μια προαστιακή κλάση 6 σε μια αγροτική κλάση 3 μεταμορφώνει τα αποτελέσματα. Πιστοποιημένα σκοτεινά μέρη, όπως το Galloway Forest Park στη Σκωτία, το αποθεματικό Aoraki Mackenzie στη Νέα Ζηλανδία και το Φυσικό Καταφύγιο NamibRand στη Ναμίμπια, αναγνωρίζονται από το DarkSky International, και η ψηλή, ξηρή έρημος Ατακάμα στη Χιλή φιλοξενεί μεγάλα επαγγελματικά αστεροσκοπεία για τον ίδιο λόγο.
Αστέρια-στιγμές: το όριο του obturateur
Η Γη περιστρέφεται περίπου 15 μοίρες την ώρα, οπότε τα αστέρια μετακινούνται στον αισθητήρα κατά τη διάρκεια κάθε έκθεσης. Ο παλιός «κανόνας 500» διαιρεί το 500 με την εστιακή απόσταση σε πλήρες καρέ: 500 ÷ 20 mm δίνει 25 δευτερόλεπτα. Σχεδιάστηκε στην εποχή του φιλμ και, στους σημερινούς πυκνούς αισθητήρες, συχνά αφήνει τα αστέρια ελαφρώς επιμηκυμένα όταν παρατηρούνται από κοντά. Ο κανόνας NPF, που διατύπωσε ο Frédéric Michaud της Société d'Astronomie Populaire, λαμβάνει επίσης υπόψη το άνοιγμα και το μέγεθος του pixel, και συνήθως προτείνει μικρότερους χρόνους, περίπου 10 έως 15 δευτερόλεπτα στα 20 mm. Πολλοί φωτογράφοι τον χρησιμοποιούν μέσω μιας εφαρμογής σχεδιασμού.
Το αποτέλεσμα είναι σαφές: ένα σύντομο obturateur κρατά τα αστέρια στρογγυλά, οπότε το χαμένο φως πρέπει να προέλθει από ευρύ άνοιγμα και υψηλότερο ISO. Ξεκινήστε με f/2.8, ISO 1600 έως 3200 και 15 έως 20 δευτερόλεπτα, και στη συνέχεια ελέγξτε ένα μεγεθυμένο αστέρι στη γωνία του κάδρου.
Εστίαση χωρίς στόχο εστίασης
Η αυτόματη εστίαση σπάνια κλειδώνει σε αστέρια, και η ένδειξη άπειρου σε πολλούς φακούς βρίσκεται ελαφρώς πέρα από το πραγματικό άπειρο. Μεταβείτε σε χειροκίνητη λειτουργία, ανοίξτε την προβολή ζωντανής εικόνας, μεγεθύνετε στο πιο λαμπρό ορατό αστέρι ή πλανήτη, όπως τον Δία, τη Βέγα ή τον Σείριο ανάλογα με την εποχή, και γυρίστε αργά τον δακτύλιο μέχρι το σημείο να γίνει το μικρότερο δυνατό. Μια ταινία κολλητικής ταινίας κρατά τον δακτύλιο στη θέση του. Ελέγξτε ξανά μετά από μία ώρα, καθώς η ψύξη μπορεί να μετατοπίσει ελαφρώς την εστίαση.
Αστρικά ίχνη: δύο μέθοδοι
Μία μεμονωμένη μακρά έκθεση σε λειτουργία Bulb, ίσως 30 έως 60 λεπτά σε ISO 200 και f/5.6, παράγει συνεχή ίχνη σε ένα αρχείο, αλλά ο αισθητήρας θερμαίνεται, εμφανίζονται καυτά pixel και η μείωση θορύβου για μακρές εκθέσεις διπλασιάζει την αναμονή σας. Οι περισσότεροι φωτογράφοι προτιμούν τη στοίβαξη: ένα intervalometer τραβά καρέ των 30 δευτερολέπτων με κενό ενός δευτερολέπτου σε ISO 400 έως 800 για μία ή δύο ώρες, και λογισμικό όπως το StarStaX ή μια μίξη lighten σε επεξεργαστή συνδυάζει τα καρέ. Η στοίβαξη σας επιτρέπει επίσης να απορρίψετε καρέ που χαλάστηκαν από αεροπλάνα ή από έναν περαστικό φακό κεφαλής.
Η κατεύθυνση διαμορφώνει το αποτέλεσμα. Στο βόρειο ημισφαίριο, το να στοχεύετε προς τον Πολικό Αστέρα δίνει ομόκεντρους κύκλους· στο νότιο ημισφαίριο, ο πόλος βρίσκεται κοντά στο αχνό αστέρι Sigma Octantis. Το να κοιτάτε ανατολικά ή δυτικά παράγει αντίθετα μακριές διαγώνιες γραμμές. Σε μία ώρα, κάθε ίχνος διαγράφει τόξο περίπου 15 μοιρών.
Κρύο, δρόσος και μπαταρίες
Η δρόσος σχηματίζεται όταν ο φακός κρυώνει κάτω από το σημείο δρόσου, θολώνοντας συχνά αθόρυβα μια ολόκληρη ακολουθία. Μια ταινία θέρμανσης φακού με USB ή ένα χειροθερμαντήρα τυλιγμένο γύρω από το σώμα του φακού την αποτρέπει. Οι μπαταρίες χάνουν χωρητικότητα στο κρύο, οπότε κρατήστε εφεδρικές σε εσωτερική τσέπη. Ένας κόκκινος φακός διατηρεί την νυχτερινή όρασή σας και ενοχλεί λιγότερο τους συμπαρατηρητές.
Σχεδιασμός με βάση τη Σελήνη και τις μετεωρίτες
Η εβδομάδα γύρω από τη νέα Σελήνη δίνει τους πιο σκοτεινούς ουρανούς. Στο βόρειο ημισφαίριο, ο λαμπρός πυρήνας του Γαλαξία μας είναι καλύτερα τοποθετημένος περίπου από τον Μάρτιο έως τον Σεπτέμβριο. Οι Περσείδες κορυφώνονται περίπου στις 12–13 Αυγούστου και οι Γεμινίδες περίπου στις 13–14 Δεκεμβρίου· ένας ευρυγώνιος φακός, οι ρυθμίσεις για αστέρια-στιγμές που αναφέρθηκαν παραπάνω και ένα intervalometer που λειτουργεί όλη τη νύχτα σας δίνουν τις καλύτερες πιθανότητες να πιάσετε μετέωρα. Όπως πάντα, αυτές οι ρυθμίσεις είναι σημεία εκκίνησης, όχι υποσχέσεις.
Τεχνικές σημειώσεις
Τα αστέρια μοιάζουν με μικρές γραμμές
Η ταχύτητα κλείστρου ήταν πολύ μεγάλη για την εστιακή απόσταση. Μείωσέ την κατά ένα τρίτο, αύξησε το ISO κατά το ίδιο ποσό και έλεγξε ξανά.
Πορτοκαλί λάμψη κατά μήκος του ορίζοντα
Αυτό είναι φωτορύπανση από μια πόλη. Στρέψου προς την αντίθετη κατεύθυνση ή συμπερίλαβέ την ως ειλικρινές μέρος της σκηνής.
Κενά στα αστρικά ίχνη μου
Το διάστημα μεταξύ των καρέ ήταν πολύ μεγάλο ή ήταν ενεργή η μείωση θορύβου. Ορίστε το διάστημα σε ένα δευτερόλεπτο και απενεργοποίησε τη μείωση θορύβου για μεγάλες εκθέσεις στην κάμερα.